Coaching inteligencji emocjonalnej, Neale Stephen, Spencer-Arnell Lisa, Wilson Liz

11/04/2015

Coaching inteligencji emocjonalnej, Neale Stephen, Spencer-Arnell Lisa, Wilson Liz

„Pozwolić komuś, kto nie jest emocjonalnie inteligentny, zostać coachem, to tak, jak pozwolić świeżo upieczonemu posiadaczowi prawa jazdy wyjechać na ulice samochodem Formuły 1” – zauważają Neale Stephen, Spencer-Arnell Lisa, Wilson Liz, autorzy książki, którzy sami są coachami. Podjęli oni pionierski wysiłek usystematyzowania wiedzy na temat coachingu inteligencji emocjonalnej oraz wyznaczenia standardów etycznych dla osób i organizacji zajmujących się tą dziedziną.

Skąd taka metafora? Coaching jest jednym ze stylów przywództwa, określonych przez Daniela Golemana. Wiele firm chce mieć menedżerów znających się na coachingu. Zdaniem autorów „W przyszłości, styl przywództwa oparty na coachingu może stać się tak powszechny w biznesie, że będzie zwyczajowym sposobem zarządzania ludźmi”. Dodają jednak, że „Wiele organizacji wychodzi z założenia, że to ich kierownicy powinni zostać coachami dla pozostałych, ponieważ lepiej znają się na praktycznych aspektach pracy – dlatego przecież zostali kierownikami”. I w tym tkwi pułapka. Czym innym jest bowiem wiedza, nawet praktyczna, która przyczynia się jedynie do około 15% sukcesu, a czym innym są relacje. „Dużo ważniejszym elementem udanego coachingu jest aspekt związany z zarządzaniem zasobami ludzkimi to, jak dobrze zarządzasz sobą i jak skutecznie zarządzasz relacjami z innymi. Aby stać się naprawdę skutecznym coachem, trzeba wykazywać wysoki poziom inteligencji emocjonalnej połączony z odpowiednią wiedzą, umiejętnościami i doświadczeniem w prowadzeniu coachingu. Takie połączenie sprawia, że osoba staje się coachem IE – prawdziwym coachem, który pomaga uczniom zmienić się i osiągać wyższą wydajność działań.”

Oczyście warto, by menedżerowie posiadali kompetencje coachingowe. Czym innym jest jednak nawet świetna znajomość zasad coachingu i posługiwanie się nimi w codziennej pracy, a czym innym jest bycie coachem. Dlatego zgadzam się z autorami, którzy wręcz przestrzegają, że „proszenie kogoś, kto nie ma wystarczająco wysoko rozwiniętej inteligencji emocjonalnej, aby został coachem dla innych, jest zarówno niemoralne, jak i nieskuteczne”.

Jaki zatem powinien być coach IE? To taki, który m.in. wyznaje maksymę „Ja jestem OK, ty jesteś OK”. Neale Stephen, Spencer-Arnell Lisa i Wilson Liz zwracają uwagę, że równie ważne, jak umiejętności coachingowe coacha, są także jego nastawienie oraz intencje. Mając na uwadze powyższe przesłanki, formułują definicję coacha IE: „Emocjonalnie inteligentny coach wykorzystuje połączenie umiejętności, zdrowego nastawienia Ja jestem OK, ty jesteś OK, świadomości samego siebie i innych oraz doświadczenia do tego, aby wspierać rozwój i doskonalenie swojego ucznia. U podstaw tego umiejętnego wsparcia  leżą pozytywne intencje i dążenie coacha do tego, aby być zawsze skoncentrowanym na uczniu. Coach IE szczerze pragnie wykorzystać swoje nastawienie, świadomość i umiejętności do tego, aby jak najlepiej pomóc swojemu uczniowi.”

Książka w jasny sposób pokazuje, że rozwój inteligencji emocjonalnej bezpośrednio przekłada się na lepsze wyniki w biznesie. Zawiera także liczne wskazówki pozwalające stosować ją w celu doskonalenia własnych umiejętności lub kierowania rozwojem innych. Jej lektura pozwala m.in. spojrzeć z nowej perspektywy na metody rozwoju osobistego; zwiększyć swoją świadomość i odpowiedzialność; rozwinąć umiejętność prowadzenia coachingu dla innych osób, np. podwładnych; poznać skuteczne sposoby rozpoznawania emocji i zarządzania nimi; czy też zidentyfikować i – w razie potrzeby – skorygować swoją postawę życiową.

 

Coaching inteligencji emocjonalnej
Neale Stephen, Spencer-Arnell Lisa, Wilson Liz
Wolters Kluwer Polska
Warszawa 2010

Artur Negri, ACC ICF
W W
About admin